Natuurlijk vind ook ik het verschrikkelijk wat er in het kinderdagverblijf ‘Fabeltjesland’ in Dentermonde is voorgevallen. Er worden stille tochten en herdenking diensten gehouden, iedereen is in shock. De pers neemt bezit van Dentermonde en brengt dagelijks verslag van zijn inwoners, praat met familieleden en zoekt naar antwoorden. Hoe kon het in godsnaam zover komen? Al die tragiek… op hetzelfde moment sterft er aan de andere kant van de wereld nog steeds elke drie seconde een kind aan de gevolgen van extreme armoede. Ik weet het. Voor de pers is dit geen nieuws meer, voor ons is het te ver van ons bed, dus waarom wakker liggen? Ik zeg u; “wij ‘leven’ in een rare wereld!”

De dag was donker.
Net als mijn gedachten.
Doelloos liep ik rond.
Op weg naar iets. Op weg naar niets …
Achter mij leek de tijd te vervagen.
Alsof het verdwijnen zou, in een zwart gat.
Gezogen, naar een plek.
Waar nog nooit iemand was geweest.
Zonder na te denken.
Vervolg ik mijn weg.
Alleen, en nu …
gedachteloos.

Note: de foto die verantwoordelijk was voor dit schrijven kunt u hier bekijken!

Het begint weer te kriebelen. Wat is dat toch? De romantiek van het reizen naar verre oorden en exotische culturen. Het lijkt alsof het een besmetting is. Voor Zuid-Afrika in  2003 was een ik een zonaanbidder, kon makkelijk 2 a 3 weken met een boek, gewoon lui, bij het zwembad of aan het strand liggen niets doen. Maar sinds mijn eerste reis is het anders. Heerlijk met elkaar genieten, mooie dingen zien, cultuur snuiven. Zuid- Afrika was dus de eerste en in de jaren die volgden heb prachtige landen mogen bezoeken. Ik weet het, ik ben een bevoorrecht mens en in de gelukkige omstandigheid dat ik het kan doen. Dit jaar ga ik een rondreis Vietnam doen. Samen met mijn vaste reisgenoten, kijken of het land zijn geheimen voor ons wil prijs geven…

Dus hier houden mensen zich mee bezig als ze echt niets te doen hebben!

Wie…? Sjoerd Huisman is na twaalf jaar de nieuwe kampioen op natuurijs. Hebben jullie het ook gezien? Na een mooie wedstrijd kwam hij als eerste over de finish, net voor de andere grote favoriet en rivaal Arjan Stroetinga, vergaarde deze jongeman eeuwige roem. Vlak na de finish ging hij door de knieën en gleed nog meters door. Een nieuwe held is geboren.  En wat was het een prachtig gezicht, deze mannen door een magisch wit landschap te zien schaatsen, schitterend in beeld gebracht door de NOS. Ook de reactie van bekende Nederlander en ploeggenoot van Sjoerd, Erik Hulzebosch, was alles zeggend; “Goh mann… das mooi man, zo ongelooflijk mooi man!”

Fred Muram. Is hij nu een fotograaf, een beeldend kunstenaar of geen van beiden? Ik vind het wel grappig. Zijn verschillende fotografie projecten zijn leuk bedacht. Je moet er maar op komen. Wie zou er bijvoorbeeld een serie foto’s maken van mensen die het plafond kussen? En is iedereen die foto’s maakt in zekere zin niet een beetje beeldend kunstenaar!

Okay, over tot de orde van de dag. Het vriest en een kleine vorst periode ligt in het verschiet, als ik de weersvooruitzichten mag geloven. En wat is er Hollandser dan schaatsen op bevroren water, natuurijs in ons geval. Ik kan me herinneren dat ik in 1997 mijn laatste toertocht schaatste. In de omgeving van Giethoorn hebben we die dag genoten van een onvergetelijke schaatstocht. Compleet met ‘koek en zopie’, nostalgie ten top. Alweer 12 jaar geleden, maar nog in mijn gedachten als de dag van gister. De schaatsen van toen liggen ergens in een doos op zolder, zou niet weten waar, hopeloos verouderd in de loop der jaren. Wat me wel opvalt is dat er echt weinig kinderen meer kunnen schaatsen of eigenlijk niet eens proberen te schaatsen, ook een gevolg van de vorstvrije periode die we inmiddels achter de rug hebben en naar een kunstijsbaan ga je niet snel. Ik ook niet. Wel ga ik kijken naar een ander stel schaatsen als de vorst doorzet. Zijn er nog mensen die een klapschaats in de aanbieding hebben en schaatsen jullie ook?