Vandaag een foto gemaakt door een Geert Outjers. Een collega van mij en net als ik een enthousiast amateur fotograaf. De foto had ik een tijd terug al eens gezien op zijn hyves. Ik vind hem prachtig! Een klassieker evenals de song van Ramses.

Men dacht dat het nummer ‘Lucy in the Sky with Diamonds’ over LSD ging. Maar niets van dit alles. De tekst is geschreven door Lenon met hulp van McCartney.  De lyrics zijn geïnspireerd door een tekening die Lennons zoontje Julian op school had gemaakt van een meisje .
Deze vrouw, Lucy Vodden, is gisteren overleden. Ze is nu dus echt in die veel bezongen hemel met diamanten.

Bloemen van cellofaan, geel en groen
Uittorende boven je hoofd
Zoek naar het meisje met de zon in haar ogen
Maar ze is weg

Het nummer is me altijd blijven boeien vooral door die ene ‘geniale’ zin “Lucy in the sky with diamonds”. Verder een beetje vreemde tekst maar de sfeer is zo dromerig en de klanken van de woorden worden op een zodanige wijze gezongen dat je van zelf in de juiste stemming raakt.

“carpe diem quam minimum credula postero“

“Pluk de dag, vertrouw zo weinig mogelijk op de volgende” Er valt iets voor te zeggen. Maar doen we dat ook? Ik denk het niet. We zijn bovenal bezig met overleven, verder kijken, plannen voor de toekomst maken. Ik heb een hekel aan motto’s. En dan bedoel ik levensmotto, met name die welbekende one-liners als Leef alsof het je laatste dag is en Een dag niet gelachen is een dag niet geleefd. Want een mens moet toch zijn dromen behouden, zijn fantasieën proberen werkelijkheid te laten worden en te leven met de gedachte dat er geen einde is. Zo zou het moeten zijn en dan komt het ook goed met vandaag en elke dag die nog gaat komen.

Ruim een jaar terug schreef ik over haar. Een jongedame met een missie. Turnen op de Olympische Spelen 2012 in Londen, dat was haar droom en op de weg daar heen deelname bewerkstelligen aan E.K.’s en W.K.’s! En ik mag jullie vertellen, 14 Oktober turnt ze haar eerste W.K. wedstrijd op balk, in het O2 Arena in London. Verschillende tegenslagen heeft ze overwonnen, blessures en vlak voor de kwalificatie wedstrijd nog een lichte hersenschudding. Maar met veel doorzettingsvermogen, een flinke dosis karakter en natuurlijk het nodige talent, turnt ze zich een weg naar haar droom. Misschien een voorbeeld voor ons allen? In ieder geval voor mij.
En naar London gaan we ook. Met haar ouders, vrienden en familie gaan we haar aanmoedigen en genieten van haar eerste stappen op internationaal niveau. London Here We Come...

Website: joygoedkoop.nl

De herfst …. Lang heeft het geduurd en door het mooie weer de laatste tijd hadden we het bijna niet in de gaten, maar hij is er weer, de blaadjes beginnen te kleuren net als mijn gedachten. Ik ben geen herfst mens, het enige wat ik mooi vind aan de herfst zijn de kleuren. Verder vind ik er niets aan. Gure winden en heftige regenbuien. Taferelen op straat van fietsers die, kromgebogen over het stuur, zichzelf een weg banen, van voetgangers die in portieken schuilen, van auto’s die door plassen rijden, zodat het water hoog opspat tegen die arme voorbijgangers. Het seizoen van het grootse en meeslepende afscheid! Iets anders kan ik er nu even niet van maken. Maar gelukkig zijn jullie er nog, en jullie denken er vast anders over? ‘Help me out!’

Natuurlijk heeft iedereen dat wel eens. Een bepaalde song gaat in je hoofd zitten. En meestal is het een dag later weer een ander nummer die het zelfde doet. Ééntje die je toevallig als eerste te horen kreeg toen je de radio had aangezet of het eerste nummer op je mp3 speler. Maar niet de volgende song. Deze galmt al dagen door mijn hoofd. De tekst, de muziek, het gevoel erbij. Luister maar… En heel misschien ook een mooi nummer voor jou Inge?

“De mens moet zich hoeden voor droefgeestige stemmingen want indien die over hem komen, ziet hij de wereld zoals hij is.” – Otto Weiss

Liefde, weet jij wat dat is? Het houden van iemand? Het houden van haar, of het houden van hem. Weet jij eigenlijk wat dat betekend? Het houden van? Kan iemand mij vertellen wat je dan voelt? Of wat je zou moeten voelen! Het lijkt een simpele vraag maar kan er dan ook een duidelijk antwoord zijn? Ik kan het antwoord niet vinden, niet in mijzelf, niet in al die boeken en niet op het wereld wijde web. Maar er moet toch iemand zijn die kan omschrijven wat het ‘ultieme houden van’ nu eigenlijk inhoud? Ik kan mijn gedachten hierover niet helder onder woorden brengen dus daarom zou ik graag horen hoe jullie hierover denken. Vertel het mij, onder een alias, anoniem of met je eigen naam. Ik denk dat er vele antwoorden mogelijk zijn maar ik wil die ene graag horen…

Je hebt mensen die in alles een complot willen zien. Meestal zegt ‘wat ze zien’ iets over de kijker zelf. Zo is de kans klein dat ik in de rookwolken die ontstonden na het crashen van de vliegtuigen in Twin Towers op 9/11 de toorn van God zou herkennen. Daarentegen zal ik ieder afwijkend ‘broodje aap’ verhaal al snel geloven. Ik ben nu eenmaal goedgeloviger dan gelovig en wordt daar, tot mijn spijt, door collega’s of vrienden wel eens mee geconfronteerd. Maar neem nu Simon Simpkins. Hij kocht voor zijn kinderen wat snoepjes van het merk Haribo MAOAM tot hij plotseling iets weerzinwekkendst in de afbeelding op de verpakking meende te zien. Zien jullie het ook?

note: voor diegene die het niet zien! ;–) [bron]

Zelf fiets ik niet naar mijn werk maar ik ben blij dat er mensen zijn die dat wel doen.
Gerard Poels bijvoorbeeld. En hij houdt het allemaal bij op zijn site. En waarom?
Omdat het haast nooit regent. Waarschijnlijk gewoon zo’n wereldverbeteraar, een ‘geitenwollensokken’ type?
Maar goed hij heeft een punt. En natuurlijk is het ook goed voor het milieu en voor je gezondheid. Nu IK nog!