Schaam je diep Amerika. Ik vond Amerika al achterlijk, maar het is veel erger, het is een “in en in triest” land. Hopelijk kom ik er voorlopig niet.
Want Amerika is Amerika niet meer.
Wat Bruce ooit bezong in Streets of Philadelphia —
het gevoel dat een land zijn eigen mensen niet meer herkent —
klinkt nu pijnlijk hard door in de straten van Minneapolis.
In Minneapolis lag een man op straat.
Alex Pretti, een verpleegkundige, een helper,
een Amerikaan in het beste woord van de betekenis.
Ongewapend.
Gefilmd door omstanders.
Doodgeschoten door ICE.
Vermoord ..
En boven dit alles hangt één naam als een verstikkende wolk: Trump.
Een president die chaos als beleid ziet,
die geweld vergoelijkt,
die agenten prijst die burgers breken,
die een land verdeelt tot op het bot.
Amerikanen lopen nu door hun eigen straten
met neergebogen hoofden.
Ze schamen zich —
voor een vlag die ooit vrijheid beloofde,
voor een regering die eigen mensen laat sterven,
voor een leider die alles kapotmaakt wat Amerika ooit groot maakte.
De waarheid is simpel en pijnlijk:
Het gaat mis.
Het gaat fout.
Het gaat kapót.
En terwijl families rouwen,
en steden branden van verdriet,
blijft de vraag hangen in de koude lucht:
Hoeveel Alex Pretti’s moeten nog vallen…
voor Amerika eindelijk wakker wordt van zijn eigen nachtmerrie?