Ik heb al heel lang iets met het yin-en-yangteken. Zo lang zelfs, dat het een vaste plek heeft gekregen op mijn arm. Het symbool van balans blijft me aanspreken, waarschijnlijk omdat balans vinden één van de lastigste dingen is die er zijn.
Tevreden zijn met wat je hebt, zonder je blind te staren op wat ontbreekt. Dat klinkt eenvoudig, maar hoe verder je in het leven komt, hoe duidelijker het wordt dat dit een blijvende oefening is. Geen einddoel, maar een proces.
Wat daar mooi bij aansluit, is mijn interesse in het boeddhisme. Het idee dat niets op zichzelf bestaat, maar alles ontstaat in relatie tot iets anders (pratītyasamutpāda, wat een woord! 😅), voelt verrassend logisch. Licht en donker, rust en onrust — ze horen bij elkaar.
Yin en yang zijn dan ook geen tegenpolen, maar partners. Ze houden elkaar in beweging. En misschien is dát wel de kunst: niet krampachtig zoeken naar balans, maar accepteren dat het soms even helt.
Met een beetje levenservaring (jaren 🙂 op zak voelt dat steeds minder als een probleem — en steeds meer als wijsheid. Met een beetje levenservaring op zak zet het leven je tegenwoordig ook vaker aan het denken. Mensen om wie je geeft, om je heen worden ziek, vallen weg, gaan dood. Dat is heftig, en soms confronterend. Maar misschien hoort ook dát bij diezelfde balans: beseffen dat alles tijdelijk is, en dat juist daarom het moment van nu telt.