Soms denk ik dat ik in een vorig leven een boeddhistische monnik ben geweest. Geen idee of dat werkelijk zo is, natuurlijk, maar soms voelt het wel zo. Ik ben steeds meer gefascineerd door de manier waarop boeddhistische monniken leven: eenvoudig, rustig en met aandacht voor de dingen die er werkelijk toe doen.
En eigenlijk probeer ik daar in mijn gewone leven al iets van mee te nemen. Niet door mijn huis leeg te ruimen, mijn bezittingen weg te doen en voortaan in een oranje gewaad rond te lopen. 😉 Maar door anders te kijken naar wat er al is.
Ook wandelen is voor mij steeds meer zo’n ritueel geworden. Niet alleen kilometers maken of ergens naartoe lopen, maar bewust kijken en luisteren. De wind door de bomen, een vogel die ik anders voorbij zou lopen, een geur, een geluid, het licht op een gebouw of zomaar een klein tafereel langs de weg. Gewoon even stilstaan bij wat er normaal gesproken ongemerkt aan je voorbijgaat. Voor je het weet zit je alweer met je gedachten ergens anders. Maar juist dat opmerken is misschien al een begin.
Ik probeer steeds meer in het moment te leven. Niet voortdurend bezig zijn met wat geweest is of wat nog moet komen, maar kijken naar wat er nú gebeurt.
En nee, dat lukt lang niet altijd. Soms loop ik een uur en ben ik met mijn gedachten werkelijk overal behalve bij die wandeling. Ook dat hoort erbij. Het gaat er misschien niet om dat je voortdurend bewust en zen door het leven gaat. Het gaat erom dat je het merkt wanneer je weer bent afgedwaald… en gewoon opnieuw kijkt.
Misschien is dat voor mij wel de essentie van het leven als een soort boeddhistische monnik. Niet méér uit het leven proberen te halen, maar beter aanwezig zijn bij wat er al is.
Een kop koffie die echt naar koffie smaakt. Een lekkere maaltijd. Een wandeling. Een goed gesprek. De stilte. Een mooie lucht. Een onverwacht klein moment waarop je denkt: verrek, wat is het leven toch mooi.
De kunst van het zien, zou je kunnen zeggen.
En misschien hoef ik daarvoor helemaal geen monnik te worden. Misschien kan ik gewoon een beetje als een monnik leren leven, midden in mijn eigen gewone leven.
Ik ben geen een of andere monnik, maar probeer zoveel mogelijk in het hier en nu te leven. Gisteren is dood en morgen moet nog geboren worden.
@Frankcy: dat doe je goed hoor, je leeft in het moment, geniet nu, morgen komt van zelf .. 😉
Ik vind het een mooie levenswijze en moet het misschien ook wat meer in gedachten houden.
@Joke: zo zie ik het ook hoor, al halen we er wat kleine dingen uit, alleen dat is al winst! 😉 We leven dan net iets bewuster ..
Ik ben een aanhanger van het boeddhisme. Niet letterlijk maar wel van de gedachte en zienswijze van Boeddha. Genieten van dat wat er is, aandacht voor natuur beheer, zorgen voor ons milieu en sociaal ingesteld zijn. Uiteraard leven we niet meer in die tijd dus aanpassingen zijn nodig. Niet iedereen kan monnik zijn.
@Sjoerd: Mooie gedachte Sjoerd, alles wat je zegt is al een begin, is al een weg, een pad naar iets .. Top!
Jij zal nooit als een monnik kunnen leven, Henry. Ik gun het je wel. Maar als het je echt een beetje lukt, dan win je er wel bij.
@John: Je hebt gelijk hoor, dat streven had ik ook niet, daarom sloot ik ook af met “En misschien hoef ik daarvoor helemaal geen monnik te worden. Misschien kan ik gewoon een beetje als een monnik leren leven, midden in mijn eigen gewone leven.” 😉