Soms zet een reactie onder een blog je zomaar aan het denken. Na mijn vorige stukje over het pensioen van een collega dwaalden mijn gedachten af naar iets heel anders. Naar de blogwereld van vroeger.
Eigenlijk waren het vier bloggers van het eerste uur die me op dat spoor brachten: Sjoerd, Terrebel, francky en John. Hun reacties onder mijn vorige blog over het pensioen van een collega deden me beseffen hoe lang we eigenlijk al met elkaar meelopen in de blogwereld.
Wat me opvalt is dat er in mijn bloglijstje nog steeds een klein groepje bloggers van het eerste uur rondloopt. De één schrijft nog bijna dagelijks, de ander laat af en toe weer eens van zich horen. Iedereen op zijn eigen manier. En het grappige is: we lijken inmiddels allemaal in dezelfde leeftijdscategorie terecht te zijn gekomen. De “oudere jongeren”. 😉
Natuurlijk zijn er ook veel bekende namen verdwenen. Bloggers waar ik destijds veel contact mee had, zoals Pascal Summer, Salty Letters, gerardinho.nl, nikolski.eu en keklog.nl, om er maar een aantal te noemen die me zo te binnen schieten, maar het waren er velen meer. En er waren ook bloggers die ons voorgoed zijn ontvallen. Zeekraai.org en Mannie-things… Sommigen zullen zich die namen ongetwijfeld nog herinneren.
Gelukkig komen er ook weer nieuwe bloggers bij. Regelmatig kom ik via anderen weer blogs tegen die voor mij nieuw zijn. Misschien schrijven ze al jaren en heb ik ze gewoon nooit ontdekt.
Toch bekruipt me soms een gevoel van melancholie. Was het vroeger dan echt anders? Mooier? Vernieuwender?
Misschien niet eens. Misschien was het vooral de tijd waarin we leefden. Bloggen voelde als pionieren. Je vond elkaar via blogrolls, reacties en toevallige links. Er was een hechte groep mensen die elkaar kende zonder elkaar ooit ontmoet te hebben.
Nu is de wereld veranderd. Sociale media kwamen, algoritmes namen het over en veel bloggers sloegen een andere weg in. Maar wie is blijven schrijven, doet dat waarschijnlijk om dezelfde reden als toen: omdat het simpelweg fijn is om af en toe gedachten op papier te zetten.
En misschien is dat uiteindelijk wel het mooiste aan bloggen. Niet hoeveel lezers je hebt of hoe vaak je publiceert, maar dat er, al is het na al die jaren, nog steeds mensen zijn die met een kop koffie jouw stukje lezen en de moeite nemen om een reactie achter te laten. Dat is misschien wel de grootste constante in al die jaren.
En hoe lang bloggen we eigenlijk al?
Nieuwsgierig ben ik eens gaan kijken. Tot mijn eigen verbazing bleek ik dit jaar alweer 25 jaar te bloggen, met hier en daar een blogloze periode, die iedere blogger soms ten deel valt. Maar al met al toch een kwart eeuw. Toen ik mijn eerste stukje online zette, had ik nooit kunnen bedenken dat ik er vijfentwintig jaar later nog steeds plezier in zou hebben.
Misschien is dat ook wel de reden dat ik soms wat melancholisch word. Niet omdat vroeger alles beter was, maar omdat al die blogs onlosmakelijk verbonden zijn met een stukje van mijn eigen geschiedenis.
Ik ben in 2000 gestart met mijn eerste schrijfsels, destijds als V@nM@n, dat was vlak na mijn opleiding PHP in Utrecht, mijn twee blog, bVision, startte ik in december 2007 met Serendipity als blogtool, Leibele en Brillie blogden toen ook. Bij Brillie kwam je geloof ik op de wachtlijst. En een aantal zijn inderdaad van ons heengegaan, zoals ook Annette Barendrecht. Toch zwerven er van ons nog een aantal door blogland. En de toekomst, wie zal het zeggen, maar over 25 jaar nader ik de honderd. Dat is die typende verpleegster wellicht een must…
Mannie ja. Mannie en ik hadden bijna dagelijks contact en waren samen creatief bezig. Veel bloggers van toen zijn gestopt.
amai, ik zit nog maar aan 18 jaar….
proficiat!
25 Jaar al!? Makreeltjes! Mijn eerste stukje is pas 24 jaar oud. Ook voor mij is bloggen in de loop der tijd veranderd. Een mooi aspect vind ik de enorme diversiteit onder bloggers. Qua stijl, qua onderwerpen…Ook fijn is dat je – nagenoeg – alles kunt schrijven wat je wilt, zonder te worden gecensureerd door bijvoorbeeld META. Al heb ik wel eens een waarschuwing gekregen nadat blogger was overgenomen door Google en er dus Amerikaanse censuur meekijkt naar mijn schrijfsels.
Op naar de volgende 25 jaar en de tijd dat wij onze stukjes dicteren aan een aardige verpleegkundige in het verzorgingshuis.
Idd Terrence, ik weet nog dat ik iets voor de eeuwwisseling begon met een site te maken in html, in eerste intatie om foto’s te delen. Vooral vakantie foto’s. Soms kwamen er kleine verslagen bij. In December 2006 ben ik over gegaan op wordpress en altijd daarbij gebleven. Volgens mij kennen wij elkaar vanaf die tijd via het blog! 😉