Soms heb je helemaal geen bijzondere aanleiding nodig om af te spreken. Geen verjaardag, geen jubileum en geen verplichting. Gewoon mooi weer. Dan hangen we er voor de grap het etiket zomerborrel aan, alsof er een officiële reden moet zijn om elkaar weer eens te zien.
Afgelopen zaterdag was zo’n dag.
Voor mij begon de middag al met een heerlijke fietstocht. De zomer liet zich van haar mooiste kant zien en de twintig kilometer naar Raalte waren geen straf. Sterker nog, ik keek ernaar uit. Ik ben de enige uit Zwolle; de rest woont al in Raalte. Juist daarom voelt die fietstocht als een mooie opmaat naar een middag vol verhalen.
Na de eerste koffie en later een drankje kwamen de gesprekken vanzelf op gang. We praatten over het werkzame leven, of juist het leven ná het werk. Van ons zevenen zijn er inmiddels vier gestopt met werken. Ineens ontstaat er een heel nieuw hoofdstuk, waarin vrije tijd geen uitzondering meer is, maar de standaard. Hoe vul je die dagen in? Wat geeft je nog energie? Mooie vragen waar iedereen zo zijn eigen antwoord op heeft.
Drie van hen ken ik al sinds de lagere school. De anderen zijn er later, via de voetbalvereniging, bij gekomen. Sommige vriendschappen lopen dus al bijna een leven lang mee. Met twee van hen maak ik bovendien mijn rondreizen en kortere vakanties. Eigenlijk is iedereen op de een of andere manier al tientallen jaren met elkaar verbonden. Dan besef je pas hoeveel herinneringen je samen hebt opgebouwd.
Op dit soort middagen komt alles samen. Verhalen uit onze jeugd. Onze ouders. Oude bekenden die allang uit beeld zijn verdwenen. Momenten waar we hartelijk om kunnen lachen, maar die soms ook een klein beetje weemoed oproepen.
Misschien zijn dát wel de mooiste gesprekken. Ze laten je terugkijken, maar geven tegelijkertijd ook een blik vooruit. Want ongemerkt besef je dat niets vanzelfsprekend is. We worden ouder, de wereld om ons heen verandert en niemand weet hoe het er over vijf jaar uitziet.
Wie zit er dan nog aan deze tafel?
Juist daarom zijn dit soort middagen zo waardevol. Ze herinneren me eraan om niet alles voor lief te nemen. Om te genieten van het moment. Van een zonnige fietstocht, een goed gesprek, een lach om een herinnering van vroeger en de mensen die al zo lang deel uitmaken van mijn leven.
Soms is een zomerborrel veel meer dan een zomerborrel.
Na het wegvallen van werk vult de dag zich vanzelf met iets anders. Je zult versteld staan hoe snel vrije tijd verdwijnt als je er veel van hebt.
Heel verstandig er is altijd een rede tot een feest om elkaar weer eens te zien, te voelen en te ruiken.. Hans
Altijd leuk om samen herinneringen op te halen.
Hier moet ook niets meer voor anderen. Gewoon leven dag na dag.
Even tussendoor pas op de plaats, even stil worden van alle herinneringen. Maar het leven gaat door, anders, er is geen moeten meer, dacht ik…