Flarf is een experimentele dichtvorm die begin jaren 2000 is ontstaan, vooral in de Verenigde Staten. Het wordt vaak gelinkt aan dichters als Gary Sullivan, K. Silem Mohammad en Sharon Mesmer.
Het idee achter flarf is dat je geen “klassieke” gedichten schrijft, maar juist materiaal gebruikt dat je ergens anders vandaan haalt — zoals zoekresultaten op internet, alledaagse zinnen of vreemde combinaties van taal. Die stukken tekst worden vervolgens bewerkt, geplakt en door elkaar gehusseld tot een nieuw gedicht.
Je zou het kunnen zien als een moderne vorm van “gevonden poëzie” (readymade of collage): je maakt kunst van iets dat eigenlijk al bestaat, maar in een totaal nieuwe, vaak grappige of absurde context.
Kort gezegd: flarf is poëzie die niet bang is om raar te zijn — en juist daarin zit de charme.
Koffie en gezelligheid verlichten al mijn mooie paden
Wandelen met vrienden langs licht en in warme zomeravond badenFotografie vangt sunsets langs het wandelen aan de oevers en kusten
De avond valt in kleuren die langzaam in rosé en stilte vluchtenOp de elektrische fiets zoem ik door straten in zilveren licht
Reizen zonder plan terwijl de stad zacht onder mij zwichtOp zoek naar niets, waar alles even oplost in het bestaan
Gedachten in stilte waar herinneringen nog ergens over gaan
Is “Flarf” al bekend terrein voor jou, of blijft het een pure internet-poëzie-verrassing?” IK heb het echt niet zelf verzonnen! 😛
Voor mij is het niets, maar dat geeft niet. We hoeven niet allemaal hetzelfde te zijn in deze wereld waar velen toch al op elkaar lijken.
Sommigen vinden dit leuk en anderen vinden het weer niets. Bij mij zit het er een beetje tussenin en ik was meer benieuwd of anderen bekend waren met deze dichtvorm. Ik vind het buiten dat wel grappig.
Ik kan me voorstellen dat deze vorm zeker succes kan hebben. Maar is zeker ook niet makkelijk.
Ja zo zal het zijn, voor velen is het ver van hun bed, voor anderen is het mss net iets laagdrempeliger dan een echt gedicht!