Soms vragen mensen zich af hoe je het voor elkaar krijgt om regelmatig iets op een blog te zetten. De waarheid? Dat is voor mij helemaal niet zo vanzelfsprekend.
Er zijn bloggers die bijna dagelijks een nieuw verhaal publiceren. Daar heb ik oprecht bewondering voor. Niet alleen omdat ze de tijd weten te vinden, maar vooral omdat ze steeds weer iets meemaken en beleven waarover ze willen schrijven.
Voor mij werkt dat anders. Ik ga niet op zoek naar tijd om te bloggen en ik ga mezelf al helemaal geen verplichting opleggen. Bloggen moet leuk blijven. Geen afvinklijstje, geen wedstrijdje en zeker geen dagelijkse verplichting.
De inspiratie komt wanneer ze komt. Soms vliegen de verhalen je om de oren en verschijnen er meerdere berichten in een week. En soms blijft het dagen of zelfs weken stil. Dat hoort er voor mij ook gewoon bij. Zo ben ik nu eenmaal, zo leef ik ook.
Jaren geleden sloot ik een bericht af met de woorden: “Dit was dus voor even.” Achteraf moet ik daar wel een beetje om glimlachen. Dat ‘even’ bleek uiteindelijk behoorlijk rekbaar. Soms duurt even een paar dagen, soms een paar maanden… en soms lijkt het zelfs eindeloos.
Toch vraag ik me steeds vaker af welke plek een persoonlijk blog anno 2026 nog inneemt. We leven in een tijd van korte video’s, vluchtige berichten op sociale media en nieuwsbrieven die rechtstreeks in je mailbox belanden. Alles lijkt sneller te moeten en de aandachtsspanne lijkt steeds korter te worden. Is er dan nog wel ruimte voor een ouderwets blog?
Ik denk eigenlijk van wel. Juist omdat een blog iets biedt wat veel andere platforms niet meer doen: rust, verdieping en een eigen plek op het internet. Geen algoritme dat bepaalt of iemand mijn verhaal wel of niet te zien krijgt, maar een plek waar ik mijn gedachten kwijt kan en waar lezers op hun eigen moment kunnen binnenvallen. Wellicht levert dat niet de grootste aantallen op, maar voor mij voelt het wel het meest oprecht. Het verschijnt niet omdat het moet, maar omdat er iets is dat ik graag wil delen of gewoon de moeite waard vind om op te schrijven.
Misschien is bloggen inmiddels een tikkeltje uit de mode. Misschien ook niet. Het zal me eerlijk gezegd een zorg zijn. Zolang ik er plezier aan beleef en er af en toe iemand is die denkt: “Hé, leuk om even te lezen”, blijf ik gewoon doorgaan. Al is het maar… voor even.
Ik vraag me vaak af waar ik het vandaan haal, maar ik ga er niet actief naar op zoek. Ik heb periodes waarin ik dagelijks schrijf, afgewisseld met pauzes. Op schrijfdagen heb ik soms inspiratie voor meerdere blogs, maar één post per dag vind ik meestal genoeg. Bij blogs die meerdere posts per dag plaatsen, lees ik er ook maar één; anders zit ik straks een halve dag achter mijn pc, en ik heb nog meer te doen.
Bloggen is pas uit de mode als niemand het meer doet. Ik ben van plan door te gaan tot ik niet meer kan typen.
De oudere generatie blijft bij blogger en WordPress terwijl de jongere vooral op Instagram en dergelijke bezig is. Afwachten hoe dit verder evolueert.
Wat me wel opvalt is dat er nog maar erg weinig jonge bloggers zijn, zelfs de jonkies uit onze tijd zijn inmiddels oud geworden. Wellicht zijn onze onderwerpen te oudbakken. of zijn we onderdeel geworden van een generatiebloggers die dadelijk heel snel stopt met bestaan als er geen verpleegster meer zijn die dat voor ons willen doen. Hele gevechten zijn er over blogs uitgevochten, ik heb er een keer middenin gezeten…
Haha ben ik wel met je eens Sjoerd, we zijn een uitstervende species. Klassiek bloggen (alleen teksten typen) is grotendeels overgenomen door social media en vloggen. Jongeren zijn massaal actief als content creators op platforms als TikTok en Instagram. 😉