Bestaan gewone dagen eigenlijk wel? Door een opmerking op het blog van John begonnen de gedachten in mijn hoofd ineens alle kanten op te schieten. Hij schreef dat hij een mooie dag had gehad. Zo’n eenvoudige opmerking die iedereen wel eens maakt, maar hij zet me aan het denken. Bestaan gewone dagen eigenlijk wel? Vanuit de filosofie is dat een verrassend interessante vraag. Je kunt haar op twee manieren beantwoorden.
Enerzijds bestaan gewone dagen helemaal niet. Elke dag is uniek. De aarde staat nooit exact op dezelfde plek in haar baan, het weer is anders, jij bent anders en de wereld om je heen verandert voortdurend. Geen enkel moment laat zich letterlijk herhalen.
Anderzijds bestaan gewone dagen juist wél. Niet omdat ze werkelijk bestaan, maar omdat ons brein behoefte heeft aan patronen. We delen onze dagen in, bouwen routines op en noemen iets “gewoon” zodra het vertrouwd voelt. Dat geeft rust en overzicht. Misschien creëren we gewone dagen dus vooral in ons hoofd, omdat we anders zouden verdrinken in alle indrukken die dagelijks op ons afkomen en is een gewone dag daarom niets meer dan een gedachtegang
Feitelijk gezien is een “gewone dag” een illusie die we zelf creëren om grip te houden op het leven. De werkelijkheid is dat geen enkele dag ooit hetzelfde is. Een dag wordt pas gewoon door de manier waarop jij ervoor kiest om ernaar te kijken en hoe je jouw ervaringen filtert. Als je daar eens bij stilstaat, krijgen de kleinste dingen ineens betekenis.
De koffie smaakt vandaag net iets anders dan gisteren. Misschien door een andere branding, misschien doordat je humeur anders is of omdat de keuken vandaag koeler aanvoelt. Of de blik van een voorbijganger, het ritselen van de bladeren tijdens een wandeling. Dat ene liedje dat onverwacht een herinnering oproept. Het zijn allemaal momenten die zich nooit meer op precies dezelfde manier zullen voordoen.
Juist daarin schuilt misschien de schoonheid van het alledaagse. Niet in grootse gebeurtenissen, maar in het besef dat zelfs het ogenschijnlijk gewone eigenlijk eenmalig is. En misschien helpt die gedachte ook om te ontsnappen aan wat we zo makkelijk “de sleur” noemen. Want zelfs als je agenda vandaag identiek lijkt aan die van vorige week woensdag, is de ervaring nieuw. De wereld is veranderd. Jij bent veranderd. Je hebt weer iets geleerd, iets gevoeld, iets losgelaten of juist iets meegenomen.
Misschien zijn er daarom helemaal geen gewone dagen. Er zijn alleen dagen waarop we vergeten hoe bijzonder ze eigenlijk zijn.
…Ennnn…. hier nog steeds een mooie èchte site die je even moet doorgronden 🙂 Leuk dat je langs kwam Henry! Inderdaad schrijf ik nog, gedichten en kerstverhalen, iets minder maar het valt me mee dat er nu en dan nog iets komt. Bovendien vind ik dat je, als je twee keer over een onderwerp hebt gedicht, er over moet ophouden en die fase heb ik allang bereikt. Tenslotte is er ook nog mijn gezondheid die wat in de weg zit. Dus ja, we doen het rustig aan en zonder druk borrelt er dan toch nog soms iets creatiefs op 🙂
Hier wordt nog geobserveerd, geanalyseerd en beschreven, zie ik, niet gek voor één blog!
Ik ben het eens met je analyse van de gewone dag. Ik leef voor het ongewone in het dagelijks leven, ik zoek juist niet naar veel structuur en regelmaat, kunstmatige orde etc., dus ik snap wat je bedoelt. Monotonie; dwingende structuren; brrr… Ik omarm het bijzondere van ieder moment, dat maakt mijn leven niet rusteloos maar mooier. Het kleine zien…
Ik moet wel zeggen dat dat mede komt door mijn chronische ziekte. Door deze instelling kan ik op de moeilijke momenten tegelijkertijd de nog mooie dingen zien; of op zijn minst: de afwisselende dingen; en dat lijkt me de moeite waard.
Ik kom nog wel weer eens langs, groeten!
Clemens.
Fijn dat je er weer even was, Clemens Klaas. Volgens mij kwamen wij in het verleden ook al bij elkaar buurten. Ook ik heb mijn blogloze periodes gehad. Dat herkent iedere blogger volgens mij wel.
Dus qua gezondheid gaat het minder met je? Ik hoop dat je leven ondanks je ziekte toch nog aangenaam verloopt. Ik weet er helaas ook alles van; ook ik heb het een en ander meegemaakt.
Je verwoordt het in ieder geval treffend: De kunst van het kleine zien. Ik denk dat dát de kern van het leven is en dat we daar juist het bijzondere uit halen.
Fijn als je af en toe langskomt. Ik voeg je ook weer toe aan mijn blogroll!
Tot horens… 🙂
Yesss… Ik dacht, toch eens kijken of je misschien hier had gereageerd, en jawel! Maar ben dus een beetje laat.
Ja, dat buurten was zo nu en dan, ik probeer te bedenken via wie ik jou tegenkwam. Ergens ooit bij Haba, misschien? O ja, of bij Yova. Maakt niet uit. En ik gebruikte waarschijnlijk de naam Thatfullmoonguy.
Die gezondheid, ja, dat begon plotseling op mijn 23e en da’s lang geleden. Chronisch en progressief dus het wordt nu allemaal wat minder. Maar zeer zeker waren er veel mooie dingen in mijn leven! Leuke banen gehad (half time) sinds de ziekte, heel leuk vrijwilligerswerk, fanatiek aan lotgenotencontacten gedaan – heel bevredigend; en geweldige hobby’s waardoor ik nooit niks doe. Maar het gaat vooral om de mensen in je leven. Nou, ik moet toegeven dat die toch erg lief zijn 🙂
Dus. Ik mag niet ècht klagen. Hooguit soms een heel klein beetje 😉
Ik zal hier nog even rondkijken en wat lezen. Jee wat schrijf jij veel! Ik vind het knap.
Groeten!
Wat leuk dat je weer even langs komt! 😊 En ja, die naam Thatfullmoonguy zegt me zeker iets, dat was je blog, en nog steeds toch? Haba of Yova zou zomaar kunnen, in die tijd was het volgens mij één groot web van bloggers die elkaar via-via vonden en bleven volgen. Had ook al even op jouw blog wat bijgelezen ..
En ondanks alles wat je gezondheid je al zo lang voor de voeten werpt, klinkt uit je verhaal vooral hoeveel mooie dingen en mensen er gelukkig ook op je pad zijn gekomen. Dat is misschien wel de belangrijkste rijkdom die je kunt hebben. En een klein beetje klagen mag natuurlijk gewoon af en toe. 😉
En ja… ik schrijf nog steeds, soms tijden niets en soms weken iets meer. 😂 Blijkbaar ben ik na al die jaren nog altijd niet uitgeschreven. Leuk dat je weer even kwam buurten!
O ja, zelf heb ik ook vaak het idee dat we in het begin van dit alles makkelijker bij andere blogs terecht kwamen! Mooie blogs, mooie mensen leren kennen.
Je had het hier over je jubileum, voor mij was het in 2006, al was ik daarvoor zonder eigen blog al actief op het internet en op blogjes van bekenden. Twintig jaar, dat voelt toch ook wel feestelijk!
Toedeledokie! 👋
Ik dacht dat ik hier al gereageerd had? Dat is vreemd. Staan we niet toevallig in de spam? Wij geloven ook in normale dagen. Maar we krijgen het idee dat dit steeds minder wordt in deze tijd. Hoe dit komt, weten we niet. Misschien dat de mensen heel anders “ingesteld” zijn?
Hoe bedoel je? Dat je gegevens niet bewaard worden? Je reactie was gewoon zichtbaar idd, en je was ook al eerder hier op bezoek geweest! 😉
Gelukkig werkt alles weer goed!
Ben het met John eens dat gewone dagen bestaat. Maar het is aan jezelf hoe je dat ervaart. Of de mens ‘bijzonder’ is, hangt ook er vanaf hoe je kijkt: biologisch zijn we heel gewoontjes, maar in gedrag en cultuur zijn we uniek. Elk mens ervaart dit weer op andere eigen manier. Wat wel bijzonder is de natuur omdat zij de bron is van al het leven. Deze zorgt voor onze ademhaling en water, en laat ons eindeloos veel schitterende vormen en kleuren zien.
Het is wat je een gewone dag noemt. Sommigen zullen dit saai vinden, anderen juist niet.
Ik had hier dus geschreven, dat ik me in die laatste zin wel kon vinden. 😉
Aha.. hij doet het nu prima. Ik mis alleen een optie om aan te vinken dat ik niet steeds opnieuw m’n gegevens hoef in te vullen. 😉
Principieel gezien is uiteraard iedere dag anders in de tijd geplaatst, begint eerder/later eindig eerder/later. Dat wat wij eraan toevoegen moet het gewoon maken, werktijden, wekker, op tijd naar bed, op vaste tijden eten en ga zo maar door. Maar of dat er een gewone dag van maakt?. Voor mij bestaan ze niet…
Mijn antwoord hierop vind je natuurlijk gewoon op mijn blog. Gewone dagen bestaan wel degelijk. Je kunt niet elk moment als bijzonder ervaren ook al smaakt de koffie morgen anders dan vandaag, dat maakt de dag nog niet per se bijzonder.
Wie altijd jaagt naar het bijzondere van een dag heeft toch een rusteloos leven?
Dat neemt niet weg dat je op een gewone dag iets bijzonders kunt meemaken wat je dag een andere kleur geeft.
Er staat toch nergens dat er naar ‘gejaagd’ moet worden..?